Türkiye'de Düzenlenen Okul Saldırıları Hakkında 16 Nisan 2026 Tarihli Köşe Yazısı - Yusuf Can Berk
Türkiye son iki günde iki okul saldırısı haberiyle sarsıldı. Gelinen nokta gösteriyor ki Türkiye artık dışarıdan suç ithal eden bir ülke haline gelmiştir. Okul saldırıları ya da daha terimsel adıyla "school shooting", Amerika zirve olmak üzere silahlanmanın, bireyselliğin aşırı olduğu ülkelerde çok yaygın bir durumdur. Bu, Türkiye'nin cemiyet hayatında var olan bir şey değildir, burada okul her daim yuva olarak görülmüştür. Öğretmenlik bizim kutsiyet yüklediğimiz (annelik, babalık gibi) makamlardan biridir. Bir öğretmen vardır, köye gider, o köyün kılavuzu olur, oradaki çocukların hayatına dokunur. Bu yüzden okul, siyah beyaz olarak hatırlayamayacağımız tek yerdir çünkü içinde öğrenci, öğretmen ve inşa edilen bir dünya vardır. Biz böyle biliriz, böyle bilirdik. Bizim edebiyatımızda, sinemamızda, anılarımızda okul, hiçbir zaman vahşet, katliam veya batı tipi yok içinde kapüşonlu, sessiz, kötü çocuk bulunan vb. şekillerde anılmamıştır. Eğer bu, Türkiye'nin yaşamına da girer ve yeni normal haline gelirse tamamen yok olmayacaktır, kalıcı yepyeni bir problemimiz olarak Türkiye'nin problemleri listesine eklenecektir nitekim Amerika gibi ceza kanunlarının ağır, polis müdahalesinin sert olduğu bir ülkede dahi birkaç günde bir yeni okul saldırıları gerçekleşiyor. Türkiye bunu kaldırabilecek bir ülke değil. Üstelik saldırı yapan her şahıs, saldırı yapmayı düşünenler için kahramanlık figürü hâline geliyor.
Türkiye'de 18 milyon öğrenci var. Bu, 18 milyon öğrencinin dolaylı veya doğrudan her gün potansiyel olarak buna maruz kalabileceği kadar büyük bir olgudur. 18 milyon gibi büyük bir sayının içinde muhakkak ki her gün 1-2 tanesi içinden bunu yapmayı aklından geçirecek, hiç olmasa bile bunu düşünme konusunda eskiye nazaran daha özgüvenli olacaktır. En büyük tehlike de zaten bu "yapabilirim" düşüncesinin yaygınlaşmasıdır.
Bir sözüm de böyle bir meselede dahi ortak akıl yürütemeyen, tartışma kültürünü bilmeyen, ilkel fanatik duygularına bir fikri dahi tartışırken sahip çıkamayan insanlarımızadır.
Sosyal medyada insanlar sebep kavgasına girmişler. Kimisi bu durumun sebebine sosyal medya, kimisi savaş oyunları, kimisi film/diziler kimisi de yoksulluk demiş. Tamam da bunların hepsi doğru sebepler, neyin kavgasını ediyorsunuz? Bir olay veya olgu çoğunlukla tek sebepten kaynaklanmaz ki zaten, hiç mi makale okumadınız? Bir olay veya olgu açıklanırken birçok sebep sıralanır. Örneğin psikolojik sebepler, sosyolojik sebepler, ekonomik sebepler diye vs, vs. İnsanlar gidip birbirlerinin sunduğu fikirleri "hayır sebep bu değil, saçmalamayın" diyerek küçümsemişler. Hayatları boyunca her şeye tek pencereyle yaklaşan, işlerine gelmeyen sebepleri söylemeyip işlerine gelenleri söyleyince kağıt üzerinde büyük büyük unvanlara sahip uzmanlar da, analistler de olsanız öyle kendi kendinize akademik tartışma yapıyormuş gibi tiyatro oynamaya devam edersiniz ki onu da beceremiyorsunuz maalesef. Bu ve bunun gibi hadiseler tek bir sebeple açıklanabilecek durumlar değildir. Bu şekilde bir yaklaşım meseleye tanı koymada güçlük yaşatır, çözümler ise aksak olur. Bize düşen, eğer sorun çok katmanlıysa çok katmanlı bir çözüm inşa etmektir. Sebep film/diziler mi? Çözeceksiniz. Sebep çeteler mi? Çözeceksiniz. Sebep yoksulluk mu? Onu da çözeceksiniz. Kökünden halletmek zorundasınız, bunun başka yolu yok.
Yorumlar
Yorum Gönder
⚠️ Yorum Kuralları
💬 Bu blogun sahibi, ifade özgürlüğünü temel bir değer olarak görmekte ve farklı görüşlerin özgürce paylaşılmasını desteklemektedir.
🙏 Tüm yorumların saygılı, düzgün bir dilde ve etik kurallara uygun olması önemlidir. Hakaret, nefret söylemi ya da kışkırtıcı ifadeler kabul edilmez.
🚫 Spam, reklam amaçlı ya da topluluğu olumsuz etkileyebilecek yorumlar onaylanmaz ve yayımlanmaz.