Hoşça Kal
Bu yazıyı, bu günün sonunda 29 Ocak’ı 30 Ocak’a bağlayan gecede yazıyorum. Saat gecenin 2’si ve bir başımayım. Tabii her ne kadar bu duyguyla ilk defa karşılaşmasam da.
Tam da kendimi şu an Albert Camus’un “Yabancı” isimli eserindeki ilk cümleye konumlandırıyorum :
“Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum.”
Farklı olan şey tek şey ise ölen kişinin annem değil dedem olması. Ölmekten söz etmişken hayat, doğumlarla başlayan bir süreçtir. Yazıya ölümle giriş yapmam hayatın kendisiyle paralel olmamış olabilir ancak umurumda değil.
Bu sabah uyandığımda aklıma ilk gelen şey küçük bir kuzenimin bugün doğum günü olmasıydı. Bugün 6 yaşına giriyordu. Onu çok seviyorum, çok tatlı ve çok şirin. Ayrıca bu sene okula da başlayacak. Kendisi yani ailesi, her ne kadar benim oturduğum şehrin dışında otursa da en azından bir mesaj atarak doğum gününü kutlamak istiyordum. Öyle de yaptım. Prensesin yeni yaşını kutladığımı, onu çok sevdiğimi ilettim.
Akşam vakti anneannemlere oturmaya gitmiştik. Hayat normal hızıyla akıyordu. Saat akşam 21 civarı olmuştu ki telefon geldi. Arayan kişi babamdı ve anneme, kendisini hastaneden aradıklarını ve babasının öldüğünü söyledi. Annemin gözleri açılmıştı ki kötü bir haber olduğunu anlamıştım. O an ortamda bulunan bizlere dönerek “kayınpederim ölmüş” dedi ama daha bitmedi. Annem yanında bulunan bana özel olarak dönerek âdeta cümleyi çevirircesine “dedeniz ölmüş” dedi.
Nasıl olur? Aynı annem, bundan daha 2 dakika önce ortamda bulunan kişilere “bugün, yeğenimin doğum günü, siz de kutladız mı? Bugün 6 yaşına giriyor.” demişti. Az önce doğumdan bahseden annem, çok kısa süre sonra ölüm haberi vermişti. Doğumdan ölüme bu kadar hızlı nasıl gelmiştik? Hayat bu muydu?
Apar topar kalktık ve hastaneye gitmek için yola çıktık. Annem, ben ve kardeşimin hastaneye gelmememizi, şu an hastanenin muhtemelen oldukça kalabalık ve ortamın bizim için rahatsız edici olacağını bundan dolayı eve gitmemizi söyledi. Biz de dediğine uyduk, ben ve kardeşim eve geldik.
İçeri girer girmez montumu çıkarıp bıraktım. Oturma odasının ışığını yaktım ve koltuğa oturdum. Yanan ışık sarı renkli loş ışıktı. Gece sokak lambalarının altında bir yere gidiyor gibi hissediyordum ama nereye gittiğimi bilemedim. Oda, haliyle benden başka kimse olmadığı için sessizdi ama bugün değil de dün bu kadar sessiz olsaydı sanırım ne kadar da sessiz diye düşünmeyecektim.
Dedem ölmüştü. Artık hayatta olan bir dedem de kalmamıştı. Oysa sadece birkaç saat öncesine kadar hayattaydı. Ölümü, yok oluşu anlamaya çalışıyordum ama doğduğumdan beridir yaşamaya alışmış beynim, yok oluşu bir türlü kavrayamıyordu. Yıllarca biriken yaşanmışlıklar bir anda toz olup toprağa karışıyordu ve geri dönme şansı da asla yoktu.
Bir aydır hastanede yatıyordu dedem. Durumu ne kritikti ne de sağlıklıydı. Ölüme direniyor gibiydi ama bir yere kadardı. Bir noktada iyi ya da kötü sonuca varması gerekiyordu. Dedemi hiçbir şeyi olmayan ama her şeyi olan bir insan olarak görürdüm. Kendi halinde bir insandı. Aşıktı, halk edebiyatıyla ilgilenirdi. Etrafında yetiştirdiği insanlar vardı. Dini-tasavvufi alanda çokça bilgi sahibiydi. Hangi ortama girerse girsin bilge insan imajı çiziyordu.
Her insanı bir kütüphane olarak düşünürüm. Doğumdan ölüme kadar geçen tüm bu sürede her insan kütüphanesini büyütür, büyütür. Bilinç, sona erene kadar deneyimlemeye devam eder. O gün geldiğinde ise tüm birikim tuzla buz oluyordu. Yanan kütüphane deyince aklımıza gelenler İskenderiye ve Bağdat kütüphaneleridir. Hâlbuki dünyada her saniye ne kütüphaneler yanıp yok oluyor.
Dedemin her yanına gittiğimde ondan bir şeyler edinmeye çalışırdım. İçedönük bir insandı ve konuşmasını gerektiren durumlar dışında konuşmazdı. Şiirleri ve kendine ait olan besteleri vardı. O hayattayken elimden geldiğince eserlerini kaydetmeye çalıştım.
Bu yaşadığım ilk kayıp duygusu değildi. Bundan üç yıl önce de diğer dedemi kaybetmiştim. O zamanki hislerim de çok derin olmuştu. Üstelik oradakinin bir farkı da vardı ki “ilk” olmasıydı. Ölümü hep başkalarından duyardım ama ilk defa yakın çevreme girmişti, ilk defa bu duyguyu deneyimlemiştim hem de çok aniden ve çok ağır bir şekilde. Ailemle kırtasiyede dolaşırken yine bir telefon çalmıştı. Arayan anneannemdi ve anneme “baban öldü” dediğini asla unutamıyorum. Dedemin sağlık sorunları vardı ancak evinde oturuyordu. Durup dururken hep o uzandığı koltukta öleceğini asla düşünmemiştik. O günden beridir gelen telefon çağrılarına tetikleniyorum.
Hayatım boyunca belki geçmiş günlerimize bir gün tekrardan döneriz umuduyla yaşamıştım. Ben bunun mümkün olamayacağını tam da o ilk defa yaşadığım dedemin kaybıyla anlamıştım çünkü gerçekten zaman çocukluğumdaki gibi olsa bile o zaman hayatımda var olan karakterlerden birisi eksik olacağı için tam anlamıyla mümkün olamayacaktı.
Hayatın özünde bir anlamı olduğunu düşünmüyorum. Bizler, karmaşık maddi parçaların bir araya gelmesiyle oluşan beynin ve bu yapının bir ürünü olan bilincin kısıtlı bir süre için sahneye çıkardığı varlıklarız. Varoluşumuz, yalnızca bu deneyimden ibaret. Her şeye rağmen var olarak bulunduğumuz süreçte arkamızda bir şeyleri bırakmak ve yaşadım diyebilmek isteriz.
Ah ayrılık, ah ölüm. Olmasan ne olurdu? Kütüphaneler yanmasa olmaz mıydı? Saat çok geç olmuş, ben daha çok düşüne dururum. Önümde senin şiirlerin duruyor, onlara bakıyorum şimdi dede. İyi ki geçtin bu dünyadan. Ölümsüz olmak, yaşamak dedim de sen bunu başarmışsın dede. Huzur içinde uyu. Cümlelerimi bitirirken senin de en sevdiğim eserim dediğin şiirini bırakıyorum buraya :
Deli Gönül
Deli gönül sana nasihatım var
Aldanıp nefsine uyucu olma
Bir gün evin barkın tarumar olur
Mazluma dokunup kıyıcı olma
Hakikat yolundan kesilmez umut
Kem kudret güdersen o anda unut
Elin kanda olsa sözlerini tut
Söz verip sözünden cayıcı olma
Hak niye yarattı o şirin canı
Boşuna harcama olan imkânı
Bir gün ahirette tutar hakkını
Sakın kul hakkını yiyici olma
Bahattin der kurtar sen bu günahtan
Sen bilirsin sendeki olan hatan
Her ne ister isen iste Allah’tan
Menfaate boyun eğici olma
- Bahattin Berk
Yorumlar
Yorum Gönder
⚠️ Yorum Kuralları
💬 Bu blogun sahibi, ifade özgürlüğünü temel bir değer olarak görmekte ve farklı görüşlerin özgürce paylaşılmasını desteklemektedir.
🙏 Tüm yorumların saygılı, düzgün bir dilde ve etik kurallara uygun olması önemlidir. Hakaret, nefret söylemi ya da kışkırtıcı ifadeler kabul edilmez.
🚫 Spam, reklam amaçlı ya da topluluğu olumsuz etkileyebilecek yorumlar onaylanmaz ve yayımlanmaz.