İznik Gezimden
Bursa İznik'teyim. Burası son derece renkli ve özel. Anadolu şehirlerinde hep şu vardır: Oraya gelmeden önce sizi ilk olarak yemyeşil tarlalar, masmavi gökyüzü -varsa göller, nehirler-, traktörler, köylüler karşılar. Önce onları görürsünüz sonra oraya girersiniz. İznik de beni böyle karşıladı. Yemyeşil ormanların ve dağların arasından İznik Gölü'nün gökyüzüyle karıştığına, tarlaların sıra sıra uzanışıyla hep beraber ne güzel bir ahenk oluşturduğuna tanık oldum.
Bursa’nın güzelliğinden midir artık bilmem, buraya gelen hükümdarlar ve komutanlar yerleşim yerlerine hep eşlerinin ismini layık görmüşler. İskender’in generallerinden olan Lysimakhos, İznik'i ele geçirince ona eşi Nikaia’nın adını veriyor dolayısıyla ismi buradan geliyor. Asırlar sonra Osmanlı Padişahı Orhan Bey, yanı başındaki topraklara eşi Nilüfer’in adını veriyor. Anlaşılan Bursa’nın büyüleyici tesiri, buraları yöneten herkesi aynı zarif kararı almaya itmiş.
İznik'in dört tarafı surlarla çevrili ve bu surlar hâlâ büyük ölçüde ayakta. Şehri keşfetmeye İstanbul Kapı'dan girdikten sonra başladım. İznik'in, Hristiyanlık tarihinde çok önemli bir yeri var. Türkiye'deki Ayasofyalardan biri olan İznik Ayasofyası bu şehirde yer alıyor. Hristiyanlığın inanç sisteminin belirlendiği I. Konsil ve tarihe geçen o meşhur ikon tartışmasının yaşandığı VII. Konsil burada yapıldı. Türklerin Anadolu'da kurduğu ilk merkezi devletin başkenti Haçlı istilasıyla kaybedilinceye kadar burası olmuştu. Latinler İstanbul'u işgal ettiğinde oradan kaçan Doğu Roma hanedanı İznik'e sığınıyor ve İstanbul geri alınana kadar başkent burası oluyor. Osmanlı'nın ilk medresesi burada kuruldu dolayısıyla imparatorluğun eğitim sisteminin temeli burada atıldı. Bu eğitim altyapısı sayesinde şehirde Şeyh Kutbuddinler, Dâvud-i Kayseriler gibi nice şair ve alimler yetiştiği için İznik'e "Alimler Şehri" de deniyor. Şehir bu evliyaların, şairlerin türbeleriyle manevi olarak âdeta sarmalanmış durumda. Osmanlı'nın kuruluş yıllarında devlette büyük bir nüfuza sahip Çandarlı ailesinin yaptırdığı birçok eser ve aile üyelerine ait mezarlar burada bulunuyor. Yeşil Cami, Mahmut Çelebi Camii ve hamamlarıyla erken dönem Osmanlı mimarisini çok net bir şekilde burada görebiliyorsunuz. Şehrin geçmişten beri çini sanatının merkezi olması ise buraya muhteşem bir karakter katmış. Sultanahmet Camii'ne o meşhur maviliğini veren çiniler burada üretilmiş; yani İznik, bir anlamda imparatorluğun estetik anlayışını şekillendirmiş. Bunun haricinde İzniklilerin, dükkan işletmelerinden evlerinin balkonlarına kadar her yeri çini motifleriyle ve sanatsal süslemelerle renklendirdiğini gördüm. Sokak tabelalarında dahi çini resimleri kullanılmış. Bunların hepsi, bu sanatın İzniklilerin günlük yaşamına ne denli işlediğini gösteriyor. Yani demem o ki İznik; herkesten, her şeyden bir şeyler taşıyor. Ölmeden önce görülmesi gerektiğini düşünüyorum, mümkünse birkaç defa hem de.
Bir de şu var ki Bursalılar harika insanlar. Şehri sakin ve olgun ruhlu gördüm. Diğer şehirlere nazaran çevre de temizdi. Ayrılmadan önce İznik kirazını toprağından ve hasat zamanı olduğundan tam vaktinde yemek de nasip oldu ve ardından şehrin çıkışındaki tabelada yukarı oklu İstanbul yazısı...
28.05.2026 - Yusuf Can Berk
| İznik Surları (Lefke Kapısı) |
Yorumlar
Yorum Gönder
⚠️ Yorum Kuralları
💬 Bu blogun sahibi, ifade özgürlüğünü temel bir değer olarak görmekte ve farklı görüşlerin özgürce paylaşılmasını desteklemektedir.
🙏 Tüm yorumların saygılı, düzgün bir dilde ve etik kurallara uygun olması önemlidir. Hakaret, nefret söylemi ya da kışkırtıcı ifadeler kabul edilmez.
🚫 Spam, reklam amaçlı ya da topluluğu olumsuz etkileyebilecek yorumlar onaylanmaz ve yayımlanmaz.