Geçti Zaman Gitti Zaman

“Dünya dönüyor, sen ne dersen de
Yıllar geçiyor fark etmesen de”

       Türk pop müziğinde 70’lerin gözdelerinden olan Nilüfer, zamanın hızla akışını bu sözlerle dile getirmiş. Hayatımızda bazı önemli kavramlar vardır; aşk gibi, özgürlük gibi, anlam gibi vs. Üzerine binlerce yıl düşünülse de, binlerce yorum yapılsa da bunların üzerine tekrar tekrar düşünmeye devam ederiz. Klasikleşmiş ve düşünce dünyamızı oluşturan en temel kavramlardır bunlar. Bir de zaman vardır. Şarkıda ifade edildiği gibi biz ne dersek diyelim, o bizi pek de umursamıyor. Biz dokunmasak dahi o bizi sessiz ve yavaş bir edayla yıpratmaya devam ediyor.

      Zamanın su gibi aktığının farkına varmak da bir bilgeliktir bence. O akan suyun ne kadarını avuçlarımızda tutabilirsek, ne kadarına yaşanmışlık katabilirsek bizim için o kadar kıymetli olur. Ne de olsa insan, toprak değil ki tamamını emebilsin. En korkunç şey, geriye dönüp baktığımızda takvimdeki şu günde, bu günde ne yaptım sorusunu sorunca verecek cevap bulamamaktır. Tamamen belleğimizden silinmiş, geride kalmış ama aslında yaşamadan geçtiğimiz günler, birer kayıp ilanıdır kısacık ömrümüzde. Kısacık ömür ya; ne kelimeler türetmişiz, neler neler yazmış insanoğlu bunu anlatmak için. Yaşamın kısalığından yakınan insan, onu sanki sonsuzmuş gibi harcar. Bu da bizim bir çelişkimiz.

      Her yıl, 365 bazen 366 günlüğüne tayin olur hayatımıza. Hep kış mevsiminde başlar vazifesine, yine kışın bitirir sonra yerini bir sonrakine bırakır ve bir daha dönmemek üzere gider. Zaman geçtikçe yüzünü unuturuz. Varsa ondan kalan bir fotoğraf, bir günce; hatırlatır bize onu. Bir de yılbaşı gecesi vardır, zamanın bizi durdurup düşündüren bir durağıdır bu. Havai fişeklerin ışıltısı ya da geri sayımların coşkusu arasında aslında hepimiz, hızla giden bir trenden bir anlığına kafasını dışarı çıkarmış yolcular gibiyizdir. Sıra dilek tutmaya geldiğinde ise dünyanın her köşesinde, bambaşka dillerde ama aynı çocuk heyecanıyla milyonlarca insan aynı şeyi yapar. Gözlerini sıkıca kapatıp hayatın ona borçlu olduğunu düşündüklerini içinden geçirir. Kimi gideni geri ister, kimi gelmeyecek olanı bekler, kimi de sadece “huzur” der, bırakır.

      Ne gariptir ki kışın doğup kışın ölen bu 365 günlük hikâyede, doğanın en soğuk, en uykuda olduğu o anlarda; biz içimizde en sıcak umutları büyütürüz. Toprak buz tutmuş, gökyüzü griye kesmişken biz akşamı ışıklarla, kalplerimizi “belki”lerle süsleriz. Ne de olsa dilemekten zarar gelmez.

      Zaman; avuçlarımızdan kayıp giden, ne rengini ne de kokusunu tam tarif edebildiğimiz o huysuz rüzgâr. Çok şeyi aldı, götürdü. Buna rağmen o güzel masumane kış fotoğraflarını, resimlerini hatırlayarak karşı koyuyorum ona. Geçti zaman gitti zaman, yarınınkiler de geçecek. Ne de olsa dünya dönüyor, biz ne dersek diyelim.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hoşça Kal

İznik Gezimden

19 Mayıs ve Civarı