Tamamlanmamış Serüven : İnsan Hakları

   “Şşşt Eğrelti otu buraya bak” dedi orkide. Diğer arkadaşlarına dönerek “Şunun haline bakın o sadece bir ot, bizim gibi çiçek veremez.“ Hepsi bir ağızdan gülmeye başladılar sanki aynı topraktan değillermiş gibi. Ne acı değil mi aynı topraktan olduğunu unutmak. İnsanın insana yaptığı da buydu işte. Oysa hepimiz aynı ormanın ağaçlarıyız. Haklarımız da bizi ayakta tutan, onurumuzu koruyan köklerimizdir.
      Hasetle düştü toprağa ilk kan. Kabil öldürmeseydi Habil’i, vurmasaydı kardeş kardeşi. Zaman geçti, bulanıklaştı insanı insan yapan değerler. İnsan ve insanlık birbirine yabancı kavramlar oldu. Sınırlar çektik birbirimize, duvarlar ördük. Bu duvarın bu tarafı benim ülkem öbür tarafı senin ülken, dedik. Yetmedi birbirimizin hakkına göz diktik, savaşlar yaptık. Gözümüz döndü yeni yeni silahlar icat ettik. Köle yaptık, kul yaptık insanı insana. Konuştuğumuz dil farklıydı ama yüreğimizin dili aynıydı. Düşüncelerini ifade edip de susturulanlar, meydanda yakılanlar oldu. İnsan insana bunu yapmaz dediğimiz her şey oldu. Ağladık, gözyaşımız aynı renkteydi. Anlamadık, anlaşılmadık hiç.
       İnsanız, yetmez mi bu haklarımız olması için? Yoksa bir ideal mi bu? Yalnızca imzalanmış bir belge mi? İnsanın kavgasıdır insan hakları. Yaşamanın, özgürlüğün, eşitliğin, kendini ifade edebilmenin kavgasıdır. Hz. Muhammed’in Veda Hutbesi’nde, Mevlana’yla Yunus’un hümanist kaleminde, Bastille Hapishanesi’nin çöken enkazında, öldürülen kadınların saç tellerinde, insanım ben insan diye haykıran herkesin yüreğindedir insan hakları. Tek bir düşmanı vardır insan haklarının : İkiyüzlüler. Damlarda bağırıp çığıranlar, boşa slogan atanlar, nutuk çekenler. Hiçbiri bir bebeğin cansız bedeninin sahile vurmasını engellemedi.
      Ey dilsiz şeytanlar! Yoksa siz de barış perdesinin altında bombaladınız mı çocukları, kurşuna dizdiniz mi analarını, babalarını Irak’ta ve Ukrayna’da? İnanç özgürlüğü deyip de sizinle aynı inançtan olmayanları katlettiniz mi Srebrenitsa’da? Ama şimdi tıkamayalım kulaklarımızı, susup da ortak olmayalım ikiyüzlülere. Vuslata ersin insan ve hakları, sımsıkı bağlansın birbirine. Şarkısı olsun “haklarımla yaşamak”. Bir çocuğun eğitimden mahrum kalmayıp da okula giderken söylediği şarkı olsun bu. Tohum olsun kurumuş vicdanlara yeşersin, adalet çıksın içinden... Oliver Twist romanı yazılmamalıydı, Jean Valjean aç kalmamalıydı, Kevin Carter Afrika'da o fotoğrafı çekmemeliydi.
      Tamamlanmamış bir serüvendir insan hakları, yarım kalmışlığın hikâyesidir. Tamamlanmadı çünkü Gazze’den yükseliyor hâlâ evladını kaybetmiş ananın çığlıkları, tamamlanmadı çünkü zulüm görüyor masumlar Doğu Türkistan’da, tamamlanmadı çünkü açlıktan ölüyor insanlar Afrika’da ve daha nice yerlerde... Acının yuva yaptığı, üç maymunun oynandığı çünküler bunlar. İnsan haklarının olması gereken bir hayali değil olanı ifade ettiği günlerimiz, 10 Aralıklarımız olsun. İşte o zaman bu serüven tamamlanmış olacak.
     Acılarımız bitsin, gözyaşlarımız umuda dönüşsün. Kara topraklar savaşların değil sevdanın izlerini taşısın. Kitaplara ve hayallere hapsolmasın adil ve mutlu dünyalar. Taşınsın yeryüzüne cennetler yalnızca umutlarımızda kalmasın. Evrensel bir ışık olsun her bireyin kalbinde insan hakları. En sonunda her insan yaşasın farklılıklarıyla eşit, özgür ve kardeşçe.
     Unutmayalım, güneş herkese doğar!


Görsel Kaynakça : 


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hoşça Kal

İznik Gezimden

19 Mayıs ve Civarı