Bağımlılık Üzerine

      Şu hayatta bağlılık en değerli şeylerdendir. Vefa, sadakat gibi aynı anlama gelen nice sözcükler üretmişiz ama oradaki “-ım” berrak bir suyun içine düşen kirli bir damla gibi kelimenin saflığını ve güzelliğini tamamen bulandırıyor. Halbuki bu iki kavram arasında özgür irade kadar bir fark vardı.
      Özgür iradeyi filozoflar bugüne kadar hep tartışmışlar. Özgür irademle istediğim her şeyi yapabilirim… Tabii ki sigara içmeden güne başlayamaz, telefonumu elime almadan yataktan çıkamaz, akşamları dizi izlemeden rahatlayamazsam! Özgürlüğümün göstergesi sandığım seçimler, aslında beni yönlendiren itiyatlara dönüşmüş. İnsanın bazen en büyük tutsaklığı, onu kendi seçtiğini sanarak yaşamasıdır. Bağımlılığı ölçüyü aşmak getiriyor. Aristo boşuna mı altın orta demiş. Yağmur ölçülü yağmasa toprak bu kadar güzel kokar mıydı sanmam nitekim ölçüsüz yağdığında ayağımızın altındaki toprakla yamaçtan kaymamız olasıdır.
      İnsan teknolojiyi icat etti ancak icadının esiri oldu. O gözler ekrana bakmazsa rahat edemez. Mavi ekranları güneş ışığına nasıl tercih ettik anlamıyorum. Resimler çizen, yazılar yazan parmaklar şimdi sadece bir yukarı bir aşağı kaymakla meşgul. Bizi dünyaya döndüren şeyler ya şarjın bitmesi ya da elektrik kesintisi oluyor genelde. Bir de rüya alemine döndüren bir şey var ki, o da alkol. Atalarımız boşuna dememiş, sarhoş ayılınca düşünceye varır diye. Bir yudumla gerçeklerden uzaklaşan insan, bir nefes sigarayla da duman bulutunun içinde kaybolur. Sigara, ilk başta “sağlık” diye satılmaya çalışıldı insanlığa ama sonradan fark ettik ki, o sağlık her dumanla birlikte buhar olmuş. Her bir sigara yandığında günlüklerimizden bir sayfa daha tutuşup kayboluyor. Sigara, sana verdiği hazla seni kucaklar tıpkı bir boa yılanının avını sarması gibi. Kucaklamanın öyle sıkılaştığını fark edersin ki gökte uçan martının aldığı nefesi kıskanacak hâle gelirsin. O gökteki martıyı görmekten alıkoyan buğulu pencere gibi uyarıcı maddeler de yine aynı oyunu oynuyor bizlere. İnsana hayat veren o damarlara karışıp yavaş yavaş sarar bütün bedenini ve zihnini. En kötüsü de uçurumun kenarında dans ettiğini fark ettiğinde müzik çoktan bitmiştir. Kanına karışan zehir kumar masasında yenilmiş fakat yenilgiye doymamış pehlivan misali bir kez daha hissiyle insanı dibe çekmeye devam eder. Kumar, Dostoyevski’ye borçlarından dolayı yalnızca 25 günde roman yazdıracak kadar insanı çaresiz bırakıyordu. Biraz haz, biraz hırs için ruhunu masada pazarlarsın. Faizini; yıkılan yuvalar, ortada kalan çocuklar ve yine sen ödersin.
      Bağımlılıklar, bir kereden bir şey olmaz diyerek başlar. Sonra denize fırlattığımız taş gibi seke seke ilerler. Bir de kötü çevre vardır. Bunlar da kayalıklardaki yosunlardır. En çok da içimizdeki boşlukları doldurmak için kaçış yolu olarak görülür. Denize düşen yılana sarılır deriz. Oysa kendimizi denize düşüren yine biz değil miyiz?
      İnsanoğlu işte, hep bir şeylere tutunmak ister. Acizliği midir artık bilmem. Önemli olan bu tutunduğumuz şeylerin doğru şeyler olmasıdır. Çözümlerimiz, sorunların kendisiyle çelişmesin tıpkı ekran bağımlılığı konulu bir yazıyı kağıda değil de ekrana yazmak gibi...
      Bağımlılığa karşı; kar tanelerinin yağıp belini büktüğü laleler değil, o kar örtüsünü delip çıkan kardelenler olmak gerek!

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hoşça Kal

İznik Gezimden

19 Mayıs ve Civarı